Teatro dell’Ego

Tussen de watervliegtuighangar en het Giuseppe Sinigaglia-stadion in Como onderzoekt Teatro dell’Ego de metafoor van een gebouw als persoon. Het heeft grenzen, een innerlijk leven en relaties met de stad. Het zoekt een wederzijds verbonden plek in de bestaande omgeving.

Het centrale kader opent zich naar het theater, dat bezoekers via het podium betreden. Wie binnenkomt, wordt zowel acteur als toeschouwer en plaatst het zelf in het middelpunt van de aandacht. Rond het lege centrum geven de zes kaders van de geest ruimtelijke vorm aan verschillende ontwikkelingslijnen van intelligentie; de oplopende niveaus verbeelden hun groei en het vermogen om andere perspectieven in te nemen.

Muziek biedt een raamwerk voor de compositie. De smaller en breder wordende tentoonstellingsreeks put uit Verdi’s Requiem en Dies Irae. Harmonische intervallen uit La Traviata vormen een voorstel voor de stadiongevel. De studie vertaalt muziek en bewustzijn naar architectuur.