Teatro dell’Ego

Como’da deniz uçağı hangarı ile Giuseppe Sinigaglia Stadyumu arasında yer alan Teatro dell’Ego, yapı olarak kişi metaforunu araştırır. Sınırları, bir iç yaşamı ve çevresindeki kentle ilişkileri vardır. Ayrı durmak yerine, devraldığı çevre içinde karşılıklı bağlılığa dayalı bir yer arar.

Merkez çerçeve, ziyaretçilerin sahneden girdiği tiyatroya açılır. İçeri giren kişi hem oyuncu hem seyirci olur ve benliği ilginin merkezine yerleştirir. Boş merkezin çevresinde, yapının zihne ait altı çerçevesi farklı zekâ gelişim çizgilerine mekânsal biçim verir; yükselen seviyeler bu çizgilerin gelişimini ve başka bakış açılarını benimseme kapasitesini temsil eder.

Müzik bir kompozisyon çerçevesi sunar. Daralan ve genişleyen sergi dizilimi, Verdi’nin Requiem’inin Dies Irae bölümünden beslenir; La Traviata’nın armonik aralıkları ise stadyum cephesi önerisine yön verir. Bunlar, tez kapsamında geliştirilen müzik ve bilinç üzerine mimari yorumlardır.